5 november 2019

“Doe maar even rustig, het werk is gedaan!” Seizoen 2019 is ten einde en ik zit er nog heel lekker in, voel me fit en nog gemotiveerd. Maar het is klaar, tijd om de focus even te verleggen met oog op een mooi en intensief 2020 seizoen! De grootste winst voor dit jaar was eigenlijk wel dat ik nog iets stabieler was dan andere jaren. Weinig ‘slechte’ dagen wat ik voor mij gevoel wel echt de danken heb aan mijn ‘baan avontuur’, waar ik een super goede basis heb kunnen leggen.  13 maart was voor mij het eerste belangrijke moment van het jaar, hoeveel rondes zou ik op de 250 meter indoor wielerbaan van Alkmaar (Het Sportpaleis) kunnen afleggen? Maar vooral de specifieke trainingen, de eindeloze rondjes op de meestal lege wielerbaan. Met het vaste verzet (geen versnellingen, geen remmen) bleef het maar doorgaan. De ene keer ging het beter dan de andere keer maar telkens waren het super goede trainingsprikkels. Leuker dan de soms saaie uren op de Tacx kijkend naar een schermpje. Ik hou van de snelheid. Daarover gesproken, de crossmotor staat tot september volgend jaar op slot. Hoe graag ik ook mijn hobby uit oefen op mijn KTM, beter niet, geen onnodige risico’s opzoeken. Keuzes. 

Na een kleine 57 minuten passeerde ik het huidige record van 42,165 kilometer op naam van Geert Schipper. Nog drie minuten alles geven in een zeer goed gevuld Sportpaleis en na precies 60 minuten had ik 44 kilometer en 749 meter gereden. Natuurlijk trots op het resultaat. Maar misschien nog wel veel meer trots op mijn team die er voor gezorgd heeft dat er zo veel aandacht voor was. De sponsoren die het allemaal mogelijk hebben gemaakt en al die mensen die voor een geweldige sfeer gezorgd hebben rondom de wielerbaan van Alkmaar! 

Het seizoen ging nu pas beginnen. Een aantal dagen herstellen van het avontuur op de wielerbaan om snel daarna met de triathlonbond naar Portugal te vertrekken voor een trainingsstage.  Vanaf april startte de Nationale en internationale wedstrijden wat zorgde voor het wedstrijdritme en dit verliep super! De maximale score bij de belangrijke Wereldbeker wedstrijden,  een zeer snel NK tijdrijden (43,6km/h) en leuke Nationale criterium mede voor de promotie van de sport. Een bijzondere week in Oostenrijk voor de Handbikebattle waar meer dan 100 ‘nieuwe handbikers’ de Kaunertaller Gletcherstrasse op reden, hier had ik een ondersteunende rol. De maand augustus verbleef ik samen met Martin van der Pol (wielrenner teamNL) in de bergen rondom Livigno. Een hoogtestage om ons maximaal voor ter bereiden op het laatste deel van het seizoen. 

1 september startte ik de WK triathlon in Lausanne. Een zeer selectief fietsparkoers welke ik al had verkend eerder in het jaar en een parkoers waar ik wel ‘vrolijk van werd’. Blij dat de vorm ook daar was zo kort op de hoogste stage. Van start tot finish had de concurentie geen kans en zo mocht ik mijn vierde Wereldtitel paratriathlon winnen! Twee weken later van start voor het WK handbiken in eigen land! Met de hoogste snelheid ooit, won ik de Wereldtitel tijdrijden, gemiddeld 44,4 km/h. Twee dagen later won ik de sprint van de kopgroep en behaalde ik mijn zesde WK titel handbiken! Mooi om ook nog te noemen: Martin behaalde met zilver (C5) zijn eerste WK podium, we hebben iets goed gedaan in Livigno 😉 Het was ook een gek WK omdat dit de eerste keer was dat mijn moeder niet meer langs de baan stond (Ons te vroeg moeten verlaten wegens de bekende, oneerlijke ziekte). Maar extra waardevol dat ze mijn vorig jaar in Italië wel als eerste over de streep zag gaan en deze herinnering koester ik!

Foto: Mathilde Dusol

Met een nieuwe parkoers record bij de Berlijn marathon en de eindwinst op Mallorca tijdens een 4-daagse etappe wedstrijd kwam het seizoen ten einde en is het tijd voor rust. 

Mede wegens het vele reizen besloten om deze vakantie lekker thuis te blijven. Heerlijk om lekker bezig te zijn met klusjes wat er normaal nooit van komt. En de fiets? Die raak ik heel weinig aan, maar als er dan toch een zonnetje doorkomt, kan ik het niet laten 😉 

Binnenkort een vooruitblik om mijn planning voor seizoen 2020! 

Fotostudio Enjoy – Ingrid van Heteren

Donderdag 1 augustus, 391 dagen tot de opening van de Paralympische spelen van Tokio, vertrok ik met mijn volgeladen Toyota Proace richting Livigno. 28 dagen samen met vriend en ‘fietscollega’ Martin van de Pol verder bouwen aan onze droom, het maximale uit onze sportcarriere halen. Martin raakte vijf jaar geleden bij een ongeluk tijdens een schaatsmarathon ernstig gewond. Hij kreeg een vlijmscherpe schaats in zijn knieholte, alle zenuwen in zijn knieholte zijn geraakt waar hij een blijvende beperking in zijn been aan overhield. Maar ondertussen, met een grote lading doorzettingsvermogen, passie en de wil om te presteren fietst hij alweer erg hard! In de C5 (op normale racefiets) probeerd hij zich net als ik te kwalificeren voor de Paralympische spelen van Tokio. 

Fotocredits: Fotostudio Enjoy

De eerste week werden we bijgestaan door sportdietist Rob van der Werf. Rob kan zelf ook zeer goed fietsen en hielp ons de puntes op de ‘i’ te zetten op het gebied van voeding. Iedere ochtend wegen, dichtheid van de urine meten om te kijken of we voldoende drinken, afgewogen eten op basis van ons gebruik en zo verder. We zijn hier op hoogtestage om een extra prikkel aan het lichaam te geven. Simpel gezegd; op hoogte is minder zuurstof. Je lichaam moet harder werken en gaat hierdoor ook effiecenter met het zuurstof om. Dit is dan weer zeer gunstig bij grote inspanningen op zeeniveau en het zorgt daarnaast ook dat je lichaam sterker wordt en dus ook meer arbeid aan kan. Kortom, alleen maar winst! Haha, dit is natuurlijk niet helemaal zo. Ieder lichaam reageert er anders op en daarnaast moet je de eerste dagen ook relatief rustig aan doen omdat je lichaam moet wennen aan de hoogte. Omdat ik al eerder op hoogtestage ben geweest weet ik dat het mij goed doet. Naast de fysieke prikkel is het ook gewoon heerlijk om een maand maar met één taak bezig te zijn: beter worden! Geen randzaken en puur de focus op trainen-eten-slapen. Persoonlijk vind ik de bergen altijd heerlijk, het prachtige uitzicht, de frisse lucht en de rust. En ja, zeker ook afzien als je weer een klim van ruim 15 kilometer op moet rijden. Maar dit draagt allemaal bij aan het doel: beter worden. 

Livigno is daarnaast ook nog eens een goede locatie wegens een mooi zwembad, sportschool en atletiekbaan. Natuurlijk essentieel voor de triathlon.  Het eerste weekend zijn Walter en Ingrid van Heteren overgekomen voor het maken van een minidocumontaire en foto’s. Super enthousiast wat ik hier al van gezien heb en de documentaire gaat in september online komen!  Een aantal van deze foto’s staan al op deze pagina zoals u kunt zien. 

Er staan nog hele mooie doelen voor het laatste deel van seizoen 2019. Allereerst het WK triathlon in het Zwitserse Lausanne op 1 september waar ik direct naartoe reis vanuit hier. Vervolgens op 7 september het NK handbiken in Amsterdam en tot slot van een zeer belangrijke periode: Het WK handbiken in eigen land! 13 en 15 september ga ik in Emmen van start voor de Wereldkampioennschappen paracycling. Hiervoor kan ik natuurlijk wel wat support gebruiken dus meer dan welkom! Het jaar sluit ik dan nog af met de handbike marathon van Berlijn (29 september), Tokio verkenning (begin oktober) en de Mallorca handbike challange (24-28 oktober). Een mooi motiverend programma nog dus, erg veel zin in! 

Het einde van de winter is in zicht! Toch vind ik de winter zeker geen vervelende periode. De perfecte tijd om ‘de puzzel weer verder in elkaar te leggen’ Waar is nog ruimte voor verbetering en hoe gaan we dit zo goed mogelijk verbeteren? Gelukkig mocht ik ook twee keer de zon op zoeken op het Spaanse eiland Lanzarote en in het Portugese Rio Maior. Hier verbleef ik met het Nationale para-triathlon team en dit was allemaal super goed geregeld! Dank aan de NTB (coaches Bas en Jelmer) en de atleten voor deze goede trainingsstage wat zeker heeft bijgedragen aan een sterke basis voor seizoen 2019! 

vlnr: Koen de Leeuw, Geert Schipper, Maurits Morsink, Daniel de Knegt, Margret Iedema, Jelmer van Waveren, Matthijs Schakel, Jetze Plat, Bas de Bruin

 Natuurlijk ook de gave ‘kick-off’ met het Werelduurrecord handbiken (44,749km) maar ook met een ‘klopje’ van twee seconden bij een tijdrit op Lanzarote half februari, wat mij scherp houdt. Samen met mijn team hebben we weer mooie stappen kunnen zetten en ben ik erg gemotiveerd voor het komende seizoen waar kwalificitie voor Tokio 2020 centraal staat. 

Persoonlijk vindt ik het altijd een beetje nutteloos om te roepen dat ik  enorm veel progressie heb geboekt. Dit moet ik namelijk maar laten zien op de belangrijke wedstrijden dit jaar. Daarnaast is enorm veel progressie haast ook onmogelijk, zoveel jaren aan trainingen zorgen ervoor dat de stapjes telkens kleiner worden maar misschien juist daarom des te mooier. Ik heb zin in de klassieke opbouw van het seizoen. Eerst twee wedstrijden in Nederland, gevolgd door een internationale wedstrijd met daarna het eerste belangrijke deel van het seizoen. Dit zijn drie World Cup wedstrijden in Europa waarvan één triathlon en dus twee handbike wedstrijden. Tijdens het reizen voor deze wedstrijden zal ik tevens het WK parkoers voor de triathlon verkennen in het Zwitserse Lousanne. We gaan er wederom alles uithalen en hoop natuurljik ook op alle steun van u als volger! In de kalender kunt u uiteraard ook mijn hele wedstrijdschema voor 2019 zien. 

#2020FOCUS !

Wanneer je in het voorseizoen een nieuwe PR wheelt (looponderdeel triathlon)
op de 5 kilometer in 10m31s.

Een tunnel van geluid, zelden zoiets gaafs meegemaakt. De laatste keer was misschien tijdens de Ironman van Hawaï, waar ik compleet kapot Palani Road op ‘kroop’ onder heel veel enthousiast schreeuwende mensen. Nu was dit niet anders, behalve dat ik met een snelheid van bijna 45 kilometer per uur voorbij raasde, op de 250 meter lange houten wielerbaan van Alkmaar. Bizar hoeveel ik ondanks te pijn genoten hebt. Enorm trots op al die mensen om mij heen die dit mede mogelijk gemaakt hebben. 

Het plan begon ergens halverewege vorig jaar. Ik wilde mensen heel graag meenemen in mijn ‘reis naar Tokio’. Het is nog steeds zo dat Paralymische sporten weinig aandacht krijgen. Misschien soms ook wel terecht, maar vaak ook niet. Ik ken zoveel Paralympische topsporters die dag in dag uit alles doen voor hun maximale prestaties. De verhalen achter deze personen maken het extra speciaal en het lijkt mij gaaf dat dit steeds vaker het nieuws gaat halen. Nadat Esther Vergeer gestopt is, heeft geen enkele paralympsiche topsporter dit kunnen ‘oppakken’ terwijl er genoeg zijn die dit wel willen. Maar misschien is het ook niet meer de tijd voor één absolute ambassadeur, er zijn er veel meer die dit kunnen en hopelijk krijgen we dit ook voor elkaar. Ik draag hier graag mijn steentje aan bij. Natuurlijk, dit komt ook ten goede voor mij als persoon, maar zeker ook voor de handbike/ triathlon sport en uiteindleijk voor de  paralympsiche sport algemeen. 

Fotostudio Enjoy / Ingrid van Heteren

Terug naar 13 maart. Het event dat ontstaan is om het ‘vuurtje aan te steken’ en mensen mee te nemen in de komende anderhalf jaar in aanloop naar de Paralympische Spelen in Tokio. Het uurrecord kwam al snel te sprake. Het heeft iets magisch vind ik. Bij de profwielrenners zie je het de laatste tijd ook veel voorbij komen, waar het record nu om naam van Sir Bradley Wiggens staat, 54,526 kilometer in één uur. Bij het handbiken is dit veel minder het geval, al leeft het hier ook zeker. Twee jaar geleden zette na een lange stilte de Zwitser Heinz Frei het op zijn naam, één jaar geleden reed langenoot Geert Schipper dit uit de boeken en zette het op 42,175 kilometer.  Samen met Guido Vroemen waren wij het van overtuigd dat dit harder moest kunnen. In dit geval was één en één ook twee: goede promotie voor de sport met een kick off richting Tokio en voor mij een mooie uitdaging om in de winter maximaal te werken aan de progressie, wat ik ook nodig ga hebben voor het nieuwe wedstrijd seizoen. 

Fotostudio Enjoy / Ingrid van Heteren

De voorbereidingen verliepen goed, geweldige medewerking van het Sportpaleis Alkmaar die meteen erg enthousiast waren over het idee waren en ik zo genoeg uren mocht maken om te trainen. We hebben gekozen voor Alkmaar omdat we het in eigen land wilde houden om het zo ook mogelijk te maken voor mensen om te komen kijken. Speciaal voor mijn aanval bouwde mijn sponsor Wolturnus een compleet nieuwe handbike. Helemaal gemaakt als baanfiets, zonder versnellingen en remmen. Frank Jol heeft er vervoglens voor gezorgd dat mijn beensteunen optimaal werden zodat ik hier geen kracht zou verliezen, zeer dankbaar ook met zijn topsport mentaliteit om producten perfect te krijgen!Daarnaast nog een geheel om maat gemaakt snelpak van Bioracer en de supersnelle tubes (banden) van Dugast om de snelst geteste 2-Spoke wielen van het bedrijf M5/ Bram Moens. Erg gaaf om met zoveel topmerken te mogen werken voor het beste resultaat. 

Na veel drukke weken met hele mooie ontwikkelingen lag ik woensdag 13 maart om 9 uur onderuit gezakt op de bank met een Netflix serie. Vandaag had ik maar 1 taak: 1 uur zoveel mogelijk kilometer afleggen met mijn handbike. Simpel maar enorm zwaar & intens. Dat ik lekker op de bank kon liggen is ook weer dankzij een enorm belangrijke groep mensen om mij heen. Bart van Schijndel, Walter Schellingerhout (met zijn familie) en Mike van der Laarse (met zijn team van het Mike Multi Foundation) waren al vroeg bezig om alles klaar te maken voor een bijzondere middag waar enorm veel toeschouwers en pers op af zou gaan komen.  De aankleding van het gebouw werd geheel verzorgd door het Mike Multi Foundation met doeken aan de boarding, banners en meer. 

Om 14:00 uur kwam ik aan, mijn handbike naar binnen, spullen naar de kleedkamer, een aantal interviews  en vanaf 15:00 ‘teruggetrokken’ in de kleedkamer. Tijd voor focus op dat ene uur. Om 15:30 uur mocht ik samen met speaker Jan van der Meulen de mensen welkom heten. Direct daarna mijn warming-up, snel nogmaals naar de WC en om 16:00 uur ging ik van start. 26,5 seconden had ik nodig voor de eerste ronde om mijn 53×14 verzet op gang te brengen om daarna meteen twee rondes onder de 19 seconden te rijden. Te hard en dus zaak om in het juiste ritme te komen om een uur lang goed in te delen. Dit ging goed, heel goed. De eerste 20 minuten voelde vrij gemakkelijk en dat was precies de bedoeling. Al deze rondes reed zo tussen de 19,8 en 20,1 seconden. 

Na dertig minuten ging het eigenlijk pas echt beginnen. De rondetijden kwam minder makkelijk en ik zakte ook iets terug tot rondjes van maximaal 20,4 seconden. Het werd steeds meer werken maar de tunnel van geluid was geweldig. In het uur heb ik behalve de zwarte lijn en zo nu en dan Guido met het rondebord niks gezien. Specifiek horen deed ik ook niet, maar het overweldigende geluid hielp mij zeker. 45 minuten gehad, ik lag ruim op schema om het huidige record te verbreken maar de  focus moest maximaal blijven. De pijn in de schouders werd steeds heftiger maar ik kon langzaam gaan aftellen, nog 15 heftige minuten! Rondje 20,4, nog een rondje 20,4, rondje 20,5. Het schreeuwde in mijn hoofd, “het moest harder!!!” Rondje 20,1, rondje 20,3, een schreeuwde Guido langs de baan, finale, gooooo!!! Nét voor het voltooien van 179 rondes werd ik ‘afgeschoten’. De zestig minuten zaten erop, klaar! Wow, wat was ik daar blij mee, dat ik de druk van de pedalen mocht halen voelde heerlijk. Toen pas zag ik het eigenelijk wat een enorme hoeveelheid mensen er waren! Zo bijzonder. 44 kilometer en 749 meter, het nieuwe Werelduurrecord! Trainer Guido Vroemen was de eerste die mij kon omhelsen, wat hebben wij al veel gave dingen met elkaar kunnen bereiken en wat ben ik hem enorm dankbaar! Daarna ging het snel, heel veel pers, foto’s en vragen. Het ging goed, totdag ik ineens enorm duizelig en misselijk werd, heel even van de fiets af. Een goed verzorgde Guido herkende het snel en hielp mij. Zo duizelig. Even liggen, heel even liggen op het koude beton van de wielerbaan. Ik vond het niet fijn, heb niet graag dat mensen mij zo zien maar ik kon niet anders. Vervolgens snel naar de kleedkamer, even bij mijn positieve komen en kort beseffen wat er gebeurd is. Daarna terug naar de wielerbaan waar zo bizar veel mensen op mij stonden te wachten. Het bord met de gereden afstand was ondertussen klaar en hiermee mocht ik samen met de Nederlandse Loterij en Fonds Gehandicaptensport op de foto. Mede dankzij deze partijen was het mogelijk om dit event te organiseren, trots op alle ondersteuning! 

Foto: Mathilde Dusol

De twee dagen die volgende was ook een positieve drukte. Zo enorm veel media die ons event hebben opgepakt en ik denk en hoop dat dit enorm mooie reclame is voor de paralympische sport. Dag in dag uit werken we hard om het maximale eruit te halen. Ik mag mij steeds meer volledig op de trainingen richten en mijn team help mij hierin en alles eromheen. Ik ben er van overtuigd dat het ons gelukt is het ‘vuurtje aan te steken’. Nog 523 dagen tot de Paralympische Spelen in Tokio. Ondertussen verblijf ik alweer in Portugal waar ik samen met de Nationale triathlon selectie op trainingskamp ben. Gewoon hard werken is niet voldoende. Hard, slim en samen werken zorgt voor het maximale resultaat, en alleen dit is goed genoeg! Een aantal namen hierboven genoemd, wat er eigenlijk nog veel meer moeten zijn maar met 1400 worden moet ik echt afronden: Bedankt! 

Door een val met mijn crossmotor tijdens de rustperiode, begon mijn seizoen met een valse start. Een breukje in de pols, scaphoid fractuur. Maximaal herstel was belangrijk en dus kon ik pas begin januari de trainigen weer echt oppaken. De blessure is overigens gelukkig 100% genezen, blij met het snelle en goede herstel! Voordeel van dit was misschien wel dat ik gemotiveerder dan ooit was om alsnog in goede vorm te komen voor het wedstrijd seizoen. Veel uren maken, krachttraining, testen en nog veel meer zorgde voor een snelle vooruitgang van de conditie en vorm. Ondanks deze periode lukte het ook nog Continue reading Alles gewonnen. Maar het belangrijkste verloren.

Support? Hoe belangrijk is het hebben van support om je heen eigenlijk?  Net een stapel mails weggewerkt, in de verte een prijzenkast welke mooi gevuld is en op mijn bureau een foto van mijn familie met ouders, broer en zussen. Wat was ik geweest zonder hulp van mensen om mij heen? Hoever was u gekomen zonder hulp? Uiteindelijk heeft iedereen hulp nodig. Of het nu met dagelijkse dingen is,  het opstellen van een optimaal trainingsprogramma of om binnen te komen bij (grote) sponsoren die je weer een stapje verder kunnen helpen. Natuurlijk, er kunnen nog veel dingen beter in dit land, maar slecht hebben we het zeker niet.  Er zijn veel hulpmiddelen beschikbaar en er zijn veel kansen welke benut kunnen worden.

 

Een van de eerste kansen voor mij was toen ik vijf jaar oud was en mijn eerste handbike kreeg. Ik kreeg de kans om mijn eigen wereld te verbreden en mijn vrijheid enorm te vergroten. Mijn armen waren toen zeker niet sterk genoeg om helemaal alleen te kunnen fietsen, maar ik de kans was er om mijn armen sterker te maken en zo mijn wereld te vergroten. Doordat ik heel veel gebruik maakte van mijn handbike, kreeg ik uiteindelijk in 2009 de mogelijkheid om op de Wereldkampioenschappen handbiken in Italië te starten. Niet sterk en slim genoeg om ook maar in de buurt van een top-10 plaats te komen. Wel een kans om het mee te maken, te leren en verder vooruit te kijken..

 

Hoe mooi is het om elkaar te helpen waar kan? Als topsporter moet ik soms uit mijn ‘cocon’ stappen/rollen en mij beseffen dat de rol als topsporter meer is dan maximale wedstrijd resultaten behalen. Als paralympische topsporter is het belangrijk om zowel valide als invalide mensen te laten zien wat er mogelijkheid is. Ja, dit hangt zeker af van je handicap, maar het gaat vooral om het maximale uit het leven te halen. Te kunnen genieten, met sport als een heel belangrijk onderdeel hiervan. Tot op de dag van vandaag ben ik mijn ouders, familie en mijn begeleidingsteam enorm dankbaar voor de support die ze mij gegeven hebben. Uiteindelijk is het dan aan de persoon zelf om het maximaal te benutten en dit probeer ik dan ook iedere dag.  Dus, wees dankbaar voor de hulp die je krijgt en help andere waar je kunt, dat maakt het leven net weer iets mooier!

Op mijn veertiende had ik al mijn eerste bijbaantje. Op zaterdag ochtend en in de vakanties werkte ik bij een technisch bedrijf waar veel verschillende klusjes deed. Leren werken en geld verdienen om leuke dingen te kunnen doen. Erg blij dat ik dit goed geleerd heb en dat ik al vroeg wist dat geld niet komt ‘aanwaaien’. Omdat mijn benen natuurlijk niet 100% zijn, waren sommige dingen natuurlijk wat lastiger. Maar gelukkig werd er gekeken naar mogelijkheden en kon ik met mijn eigen maniertjes meer dan prima functioneren in het bedrijf. Hierdoor leerde ik ook snel. Zo hadden we een mooi rolbare tafel gemaakt, waar ik weer andere dingen op kon lassen, zittend op een kruk. Op zaterdag morgen half zeven met mijn handbike naar het werk tot ergens in de middag. Een super mooie tijd!

Nadat ik mijn opleiding fijnmechanische techniek afrondde, wat ik ondertussen al combineerde met topsport, ging ik parttime aan het werk. Ik kreeg een prachtige kans bij een gespecialiseerd bedrijf in op maat gemaakte handbikes en rolstoelen: Double Performance. Hier voelde ik mij enorm thuis en ook hier heb ik veel mogen leren. Heel veel verschillend materiaal in mijn handen gehad wat mij ook hielp in mijn topsportcarriere. Weten wat er is en weten wat er kan. Maar na 2012 besloot ik goed overleg toch alles op de sport te zetten.

 

Ik had ondertussen een top 3 plaats behaald bij een World Cup wedstrijd handbiken. Dit geeft recht op een A-status van NOC*NSF.  Dit betekende ook een kans op een stipendium wat eigenlijk een salaris inhoud (minimumloon). Een jaar of twee heb ik de sport nog gecombineerd met parttime werken. Omdat ik graag dingen echt goed doe, heb ik uiteindelijk besloten om voor één ding te kiezen: De topsport.  Ik wilde de beste en snelste handbiker ter wereld worden.

 

Uiteraard gaat dit allemaal niet vanzelf. Heel veel uren fysieke training, mentale ontwikkeling, materiaal perfectioneren en nog heel veel meer. Dit heb ik in 2013 uiteindelijk ondergebracht ons een ‘eenmanszaak’ bij de Kamer van Koophandel. Het belang van sponsoren heb ik gelukkig al vroeg ingezien en ondertussen heb ik dus een behoorlijk netwerk opgebouwd. De A-status van NOC*NSF is fantastisch en geeft veel mogelijkheden. Echter is het niet voldoende om echt alles goed te kunnen regelen en hiervoor zijn extra privé sponsoren van essentieel belang. Daarnaast is het zo dat je 2-4 momenten per jaar heb om top 3 van de wereld te finishen (tijdens bijvoorbeeld een World Cup of Wereldkampioenschap). Als je dit een jaar lang niet lukt, raak je de status weer kwijt en moet je alles weer zelf voor elkaar krijgen.  Extra belangrijk dus, om naast de A-status, zelf alles goed op orde te hebben.

 

Gelukkig zie ik ook steeds beter in hoe bijzonder het is dat ik hiervan kan en mag leven. Topsport, mijn eigenlijk mijn hobby/passie mijn werk gemaakt is heel bijzonder. Ik ga heel hard en slim werken richting Tokio 2020. Zeker ook proberen te genieten en wetende dat het niet aan komt waaien!

Toen ik eind december te horen kreeg dat ik genomineerd was voor de ‘Laureus Award’, was ik natuurlijk enorm vereerd. Nu hoor ik u denken, Laureus Award, wat is dit precies? In Nederland is Laureus helemaal niet zo bekend. De foundation en academy zet zich in om sport over de hele wereld sport mogelijk te maken en daarnaast organiseren ze één keer per jaar een gala met grote sportprijzen. De ‘Laureus World Sports Awards’ zijn prestigieuze sportprijzen, die jaarlijks worden uitgereikt aan de grootste sportmannen en – vrouwen ter wereld. Hier zitten winnaars bij zoals Usain Bolt, Serena Williams en als enige Nederlandse ooit; Esther Vergeer.

 

Een enorme eer dus, na een bijzonder jaar in 2017, om hiervoor genomineerd te worden! Samen met mijn zusje vlogen we naar Monaco. Alles op en top geregeld, van luxe vlucht tot een fantastisch hotel. De avond van het gala was eveneens groots. Een geweldige show, ontmoetingen met onder andere Roger Federer en Fabian Cancellara en veel mooie winnaars. Helaas voor mij, ging de prijs voor ‘sportsperson of the year with a disability’ naar de Zwitserse Marcel Hug. Een groot atleet (marathon rolstoel atleet) en absoluut verdiend! Uiteraard ging de avond voornamelijk over de sportprijzen maar ook werden er zeer bijzondere verhalen verteld wat Laureus wereldwijd doet. Zeer inspirerende verhalen van de straatjongens in Dublin tot aan zeer arme gebieden in Zuid-Afrika. Mooi wat sport kan doen, al is het soms maar tijdelijke blijdschap, het help soms om even alles te vergeten en gewoon plezier te maken!

 

Dat we het in Nederland in de internationale (paralympische)  sportwereld goed doen blijkt maar weer dat naast mij ook Bibian Mentel genomineerd was. Een vrouw waar ik alleen maar enorm veel respect voor kan hebben en heel tof om dit met elkaar mee te maken!

 

Uiteindelijk ook heerlijk weer terug te gaan, te doen wat je het liefste doet en dat is toch voornamelijk het trainen en mogen werken voor de gestelde doelen. Voor mij staat het volgende seizoen alweer op het punt van beginnen. Na een breukje in mijn pols afgelopen winter gaan de trainingen ondertussen weer erg goed en kijk ik uit naar de komende wedstrijden. Naast de wedstrijden zal ik nog diverse handbike-clinics geven, presentaties geven bij scholen/bedrijven en andere projecten. Mooi om doormiddel van mijn topsportleven steeds meer mensen in aanraking te brengen met de mogelijkheden van sport voor iemand met een lichamelijke en/of verstandelijke beperking.  Daarnaast komen de warmere temperaturen er weer aan en dan is het natuurlijk extra lekker om buiten te zijn én te handbiken! Of het nu naar de supermarkt, een ronde toeren of over onverharde wegen is: Geniet!