Plan C

23 juni 2020

Eigenlijk was het nog maar iets meer dan twee maanden voor mijn derde Paralympische spelen. Begin dit jaar ging er een grote streep door De Spelen en eigenlijk het hele seizoen. Enorm zuur, een super goede winter en we waren ons in de zesde versnelling zeer goed aan het voorbereiden. Eigenlijk maar één weekje last gehad van wat minder motivatie, switchen naar een andere modus zonder direct een echt doel. Maar met veel plezier genoot ik oprecht van mijn seizoen. Genieten van nieuwe routes in Nederland en een gave tijdritcompetitie met mijn broer. Op die manier hield ik veel motivatie en kon ik ook nog zo nu en dan de ‘diep rode zones’ opzoeken in de tijdrit strijd tegen mijn broer. 7 juni de laatste en de eindstand is 3-2, voor mijn broer Matthijs. Spannende en sterkte competitie! 15 juni zou ik op hoogtestage vertrekken naar het Italiaanse Livigno, super fijn om weer op een locatie te kunnen trainen en toch weer verder te bouwen naar hopelijk nog een laatste deel van seizoen 2020. In de trainingen deed ik eigenlijk niet heel veel minder en liep het gewoon erg lekker! Wel gaf ik mijzelf iets meer ruimte voor andere dingen en zo ook met het rijden op de crossmotor. Voor de derde en laatste keer zou ik even gaan rijden in Lelystad. Gewoon iets waar ik enorm van geniet en rijden deed ik ook zeker wel met verstand, het was immers hobbymatig en gewoon ‘lekker rijden’. Op mijn 29everjaardag was ik aan het einde van de dag aan het rijden toen het helaas flink mis ging. Hard gevallen waarvan de oorzaak niet helemaal bekend is, maar de schade kort erna wel: Een breukje in mijn nekwervel en een zware hersenschudding. Door de hersenschudding ben ik een uur of vijf van mijn geheugen kwijt en waarschijnlijk hebben mijn sterke nekspieren ervoor gezorgd dat mijn nekwervel niet geheel door de midden is. 

Ja, natuurlijk baal ik. Voor mijzelf, voor mijn team en voor mijn sponsors. Maar het is gebeurd en het is enigsinds goed afgelopen.  Zes weken met een nekbrace en rustig opbouwen na de hersenschudding. Ik heb er geen spijt van, want soms gebeuren ongelukkig nu eenmaal. Ja, motorcross is risicovol en daarom zou ik het ook nooit gedaan hebben als Tokyo 2020 ‘gewoon’ dit jaar was geweest. Maar uiteindelijk is fietsen/handbiken op de openbare weg ook gevaarlijk. Leren doe ik er zeker wel van, maar nu is het tijd om vooruit te kijken, plan C. 

Plan C begint met volledig herstellen. Half/eind juli hoop ik de nekkraag niet meer nodig te hebben en dus alle trainingen weer kunnen oppakken. Tot die tijd is het rustig opbouwen met trainen. Momenteel mag ik 60 minuten (150W) per dag handbiken op de Tacx en mijzelf verder vrij rustig houden. Geeft ook weer extra mogelijkheden om bijvoorbeeld aan voeding ‘te sleutelen’ en ook vooral gewoon even toegeven aan de verplichte rust. Het lijkt erop dat er vanaf augustus/september toch nog het een en ander op het programma komt aan gezamelijke trainingskampen met de selectie en wedstrijden, zowel Nationaal als Internationaal. Of dit allemaal echt gaat gebeuren gaan we zien. Ik ben echt de motivatie niet verloren en bouw met behulp van mijn team weer op zodat ik straks weer volledig belastbaar ben. Zoals ik eerder al in een interview zei: ‘Soms moet je niet bang zijn om alles uit te gummen en opnieuw te beginnen’, tijd voor plan C en de ervaring meenemen in je waardevolle rugzak. Tot snel! 😉 

Related Post