Bereid zijn heel hard te werken

25 juni 2018

Op mijn veertiende had ik al mijn eerste bijbaantje. Op zaterdag ochtend en in de vakanties werkte ik bij een technisch bedrijf waar veel verschillende klusjes deed. Leren werken en geld verdienen om leuke dingen te kunnen doen. Erg blij dat ik dit goed geleerd heb en dat ik al vroeg wist dat geld niet komt ‘aanwaaien’. Omdat mijn benen natuurlijk niet 100% zijn, waren sommige dingen natuurlijk wat lastiger. Maar gelukkig werd er gekeken naar mogelijkheden en kon ik met mijn eigen maniertjes meer dan prima functioneren in het bedrijf. Hierdoor leerde ik ook snel. Zo hadden we een mooi rolbare tafel gemaakt, waar ik weer andere dingen op kon lassen, zittend op een kruk. Op zaterdag morgen half zeven met mijn handbike naar het werk tot ergens in de middag. Een super mooie tijd!

Nadat ik mijn opleiding fijnmechanische techniek afrondde, wat ik ondertussen al combineerde met topsport, ging ik parttime aan het werk. Ik kreeg een prachtige kans bij een gespecialiseerd bedrijf in op maat gemaakte handbikes en rolstoelen: Double Performance. Hier voelde ik mij enorm thuis en ook hier heb ik veel mogen leren. Heel veel verschillend materiaal in mijn handen gehad wat mij ook hielp in mijn topsportcarriere. Weten wat er is en weten wat er kan. Maar na 2012 besloot ik goed overleg toch alles op de sport te zetten.

 

Ik had ondertussen een top 3 plaats behaald bij een World Cup wedstrijd handbiken. Dit geeft recht op een A-status van NOC*NSF.  Dit betekende ook een kans op een stipendium wat eigenlijk een salaris inhoud (minimumloon). Een jaar of twee heb ik de sport nog gecombineerd met parttime werken. Omdat ik graag dingen echt goed doe, heb ik uiteindelijk besloten om voor één ding te kiezen: De topsport.  Ik wilde de beste en snelste handbiker ter wereld worden.

 

Uiteraard gaat dit allemaal niet vanzelf. Heel veel uren fysieke training, mentale ontwikkeling, materiaal perfectioneren en nog heel veel meer. Dit heb ik in 2013 uiteindelijk ondergebracht ons een ‘eenmanszaak’ bij de Kamer van Koophandel. Het belang van sponsoren heb ik gelukkig al vroeg ingezien en ondertussen heb ik dus een behoorlijk netwerk opgebouwd. De A-status van NOC*NSF is fantastisch en geeft veel mogelijkheden. Echter is het niet voldoende om echt alles goed te kunnen regelen en hiervoor zijn extra privé sponsoren van essentieel belang. Daarnaast is het zo dat je 2-4 momenten per jaar heb om top 3 van de wereld te finishen (tijdens bijvoorbeeld een World Cup of Wereldkampioenschap). Als je dit een jaar lang niet lukt, raak je de status weer kwijt en moet je alles weer zelf voor elkaar krijgen.  Extra belangrijk dus, om naast de A-status, zelf alles goed op orde te hebben.

 

Gelukkig zie ik ook steeds beter in hoe bijzonder het is dat ik hiervan kan en mag leven. Topsport, mijn eigenlijk mijn hobby/passie mijn werk gemaakt is heel bijzonder. Ik ga heel hard en slim werken richting Tokio 2020. Zeker ook proberen te genieten en wetende dat het niet aan komt waaien!

Related Post