Wat als een druk seizoen gepland bestempeld stond, met zeer mooie evenementen, werd beperkt tot slechts enkele Nationale wedstrijden. Maar positief bekeken, we mochten uiteindelijk toch nog racen! Na een super goede winter met vele uren in Spanje, Zuid-Afrika, de Nederlandse wegen en de door mijn lichaam opgewarmde zolderkamer op de rollerbank keek ik uit naar het wedstrijd seizoen. De officiele wedstrijden werd uiteindelijk een heuze tijdrit competitie tegen mijn broer in de polder van Noord-Holland waar we elkaar wel tot het uiterste konden drijven. Op mijn 29everjaardag (10 juni) brak ik na een val met de motor een nekwervel waar ik uiteindelijk enorm veel geluk mee gehad heb. Slechts een paar dagen niet op de fiets en ondertussen volledig hersteld. De motor blijft nu in elk geval weer op slot staan tot en met de Paralympics in 2021. 

Eén week nadat ik mijn nekkraag af mocht, vertrok ik naar het Italiaanse Livigno voor een hoogtestage. Vier weken perfect kunnen trainen met drie (valide) top triathleten (Joep, Jorik & Tristan). 

Dit kamp heeft mij veel goed gedaan, terug het gevoel van topsporter en kunnen groeien richting topvorm! Dit kon ik goed gebruiken want er was namelijk goed nieuws, er stonden weer wat wedstrijden op de planning! Uiteindelijk werden het  vier wedstrijden: NK tijdrijden, NK Wegwedstrijd, NK triathlon en een criterium handbiken. Goed voor bijna 3 uur en 28 minten, dat onderstreept dit bijzondere seizoen. Maar ik heb er van genoten, blij met de vorm die ik kon tonen en ook met een nieuw record wat betreft gemiddelde snelheid in een tijdrit: 46,7 km/h over 17,5 kilometer. De twee laatste geplande wedstrijden in Breda en Almere gingen helaas weer van de kalender en zo kwam seizoen 2020 ten einde. 

Foto: Bert Willems

Een gek jaar waar we allemaal op eigen manier het beste van moeten maken! Gelukkig zijn er nog veel dingen waar ik in kan verbeteren en waar nu juist wat ruimte voor gekomen is. Nu is het eerst tijd voor twee weken pauze, alleen op de fiets als ik gewoon even lekker wil uitwaaien. Vooral bedoeld om mentaal weer volledig op te laten voor de opbouw van het komende seizoen, nu dan écht het Olympische/Paralympische jaar! 

Blijf gezond, denk een beetje na en hopelijk kunnen we deze hele crisis dan achter ons gaan laten! 

Een heel gek seizoen, met het annuleren van eigenlijk het hele wedstrijd seizoen inclusief de Paralympische Spelen in Tokyo. Een breukje in mijn nekwervel begin juni zorgd ervoor dat er zelfs een ‘plan C’ moest komen. Maar gelukkig kunnen we eind september toch weer écht leuke dingen melden rondom wedstrijden! De eerste week van een heel kort 2020 seizoen was wel meteen een echte week met alle drie de NK’s, zaak om in vorm te zijn dus! 

Te beginnen met het Nederlandse kampioenschap tijdrijden op dinsdag 15 september. Verplaats naar het wielerparkoers van Sloten waar ons NK over 7 rondes van 2,5 kilometer ging. Een voor mij bekend, super snel parkoers in ook nog eens ideale omstandigheden. Een warme dag met amper wind zou sowieso snelle tijden gaan geven. En die kwamen er! De top 7 overall bij de handbike mannen reden boven de 40km/h en ik reed mijn persoonlijk snelste tijdrit ooit met een gemiddelde van ruim boven de 46km/h wat tevens meer dan voldoende was voor de overwinning! Super gaaf allereerst om eindelijk weer eens een officiele wedstrijd te racen, de spanning, de hele voorbereiding en met het snelste materiaal. Ook super blij dat ik na mijn heftige blessure (Gescheurde C5 nekwervel) weer 100% terug ben en zelfs weer een stapje sterker ben dan afgelopen jaar. 

Foto: Marco Heijkoop

Zaterdag 19 september, de Nederlandse kampioenschappen wegwedstrijd op het wielerparkoers van Nieuwegein. 50 kilometer wedstrijd op een mooi 2,3 kilometer lang parkoers met halverwege een heuveltje. Met het goede gevoel van het NK tijdrijden ging ik van start en wist ik ook dat ik het hier af moest kunnen maken. Daarnaast ook wel in gedachten dat ik de volgende dag nog een wedstrijd had dus als het even kon wilde ik niet al te lang in het rood rijden. Na 5 rondes bleek ik wel echt een stuk sterker dan de concurrentie en zonder écht te versnellen zat er niemand meer in mijn wiel. Besloten toch door te blijven gaan omdat ik wist dat het een tempo was dat ik lang kon volhouden en zo werkte ik de 50 kilometer in een strak tempo ruim boven de 40km/h af. Een aantal rondes voor het einde nog wel een heftige crash met een achterblijver maar gelukkig konden we beide zonder al te veel oponthoud de weg vervolgen. Enorm balend wel want het was vooral mijn schuld, ik heb hem gewoon nooit gezien. Het gat met de nummer twee was al ruim geslagen en dus kwam ik ook als eerste over de finish voor de tweede Nationale titel van de week! Geert Schipper behaalde de 2eplaats en Herber Burggraaf werd derde. 

Foto: Bert Willems

’s Avonds het materiaal iets aanpassen (tijdrit wielen ed), goed slapen om de volgende ochtend weer optijd te vertrekken. Het was namelijk tijd voor NK nummer drie: De Nederlandse kampioenschappen triathlon in Sittard. Een iets aangepaste triathlon met eerst 750 meter zwemmen in een 25 meter bad, vervolgens verplaatsen naar een wielerparkoers en daar opnieuw van start voor het handbiken én wheelen. Met dank aan het Covid virus, maar we mochten in elk geval racen! Het vele keren in een 25 meter bad is niet mijn hobby maar desalnietemin kon ik de 750 afwerken in 9 minuten en 9 seconden, prima! Tijd voor de verplaatsing, opnieuw opladen en om 14:32 uur ging ik van start voor de 20 kilometer tijdrit met direct hierop volgend de 5 kilometer wheelen (hardloop onderdeel triathlon). Beide ging harder dan ik ooit heb gereden in een triathlon (27m21s handbiken, ruim 44 gemiddeld en 10:33 voor 5 kilometer wheelen). Niemand kwam aan deze tijden en dus was het raak voor de derde Nederlandse titel in één week tijd! 

Foto: Bert Willems

Het gekke is dat het seizoen eigenlijk ook bijna direct afgelopen is. 26 september nog een Nationale handbike wedstrijd in Rotterdam, waarschijnlijk 10 oktober nog in Breda en tot slot een tijdrit in de polder van Almere. Daarna tijd voor een korte stop met trainen om vervolgens verder te bouwen naar Tokyo 2021! 

Foto: Mathilde Dusol
23 juni 2020

Eigenlijk was het nog maar iets meer dan twee maanden voor mijn derde Paralympische spelen. Begin dit jaar ging er een grote streep door De Spelen en eigenlijk het hele seizoen. Enorm zuur, een super goede winter en we waren ons in de zesde versnelling zeer goed aan het voorbereiden. Eigenlijk maar één weekje last gehad van wat minder motivatie, switchen naar een andere modus zonder direct een echt doel. Maar met veel plezier genoot ik oprecht van mijn seizoen. Genieten van nieuwe routes in Nederland en een gave tijdritcompetitie met mijn broer. Op die manier hield ik veel motivatie en kon ik ook nog zo nu en dan de ‘diep rode zones’ opzoeken in de tijdrit strijd tegen mijn broer. 7 juni de laatste en de eindstand is 3-2, voor mijn broer Matthijs. Spannende en sterkte competitie! 15 juni zou ik op hoogtestage vertrekken naar het Italiaanse Livigno, super fijn om weer op een locatie te kunnen trainen en toch weer verder te bouwen naar hopelijk nog een laatste deel van seizoen 2020. In de trainingen deed ik eigenlijk niet heel veel minder en liep het gewoon erg lekker! Wel gaf ik mijzelf iets meer ruimte voor andere dingen en zo ook met het rijden op de crossmotor. Voor de derde en laatste keer zou ik even gaan rijden in Lelystad. Gewoon iets waar ik enorm van geniet en rijden deed ik ook zeker wel met verstand, het was immers hobbymatig en gewoon ‘lekker rijden’. Op mijn 29everjaardag was ik aan het einde van de dag aan het rijden toen het helaas flink mis ging. Hard gevallen waarvan de oorzaak niet helemaal bekend is, maar de schade kort erna wel: Een breukje in mijn nekwervel en een zware hersenschudding. Door de hersenschudding ben ik een uur of vijf van mijn geheugen kwijt en waarschijnlijk hebben mijn sterke nekspieren ervoor gezorgd dat mijn nekwervel niet geheel door de midden is. 

Ja, natuurlijk baal ik. Voor mijzelf, voor mijn team en voor mijn sponsors. Maar het is gebeurd en het is enigsinds goed afgelopen.  Zes weken met een nekbrace en rustig opbouwen na de hersenschudding. Ik heb er geen spijt van, want soms gebeuren ongelukkig nu eenmaal. Ja, motorcross is risicovol en daarom zou ik het ook nooit gedaan hebben als Tokyo 2020 ‘gewoon’ dit jaar was geweest. Maar uiteindelijk is fietsen/handbiken op de openbare weg ook gevaarlijk. Leren doe ik er zeker wel van, maar nu is het tijd om vooruit te kijken, plan C. 

Plan C begint met volledig herstellen. Half/eind juli hoop ik de nekkraag niet meer nodig te hebben en dus alle trainingen weer kunnen oppakken. Tot die tijd is het rustig opbouwen met trainen. Momenteel mag ik 60 minuten (150W) per dag handbiken op de Tacx en mijzelf verder vrij rustig houden. Geeft ook weer extra mogelijkheden om bijvoorbeeld aan voeding ‘te sleutelen’ en ook vooral gewoon even toegeven aan de verplichte rust. Het lijkt erop dat er vanaf augustus/september toch nog het een en ander op het programma komt aan gezamelijke trainingskampen met de selectie en wedstrijden, zowel Nationaal als Internationaal. Of dit allemaal echt gaat gebeuren gaan we zien. Ik ben echt de motivatie niet verloren en bouw met behulp van mijn team weer op zodat ik straks weer volledig belastbaar ben. Zoals ik eerder al in een interview zei: ‘Soms moet je niet bang zijn om alles uit te gummen en opnieuw te beginnen’, tijd voor plan C en de ervaring meenemen in je waardevolle rugzak. Tot snel! 😉 

Mijn fietscomputer piept vijf keer , dit kan twee dingen betekenen: Het begin van de interval of het eindsignaal. Gezien het brandende gevoel in mijn schouders, armen en de rest van mijn lichaam was dit gelukkig het eindsignaal. Druk eraf, herstellen en op naar de volgende. Deze pijn is lastig in te denken als je geen (top)sporter bent, toch kan deze pijn enorm mooi zijn. Want deze pijn zoek ik op om beter te worden, sterker te worden en meer wedstrijden te winnen. Maar laat dit laatste nu net voorlopig even niet meer het geval zijn. 

Het was een super goede winter. Eerst een trainingsstage in Spanje met de KNWU paracycling selectie. Vervolgens een maandje thuis met alle benodigde faciliteiten om mij heen om werderom de koffers te pakken. Op naar een nieuwe locatie met een nieuwe ‘team’. Onder leiding van Louis Delahaye sloot ik aan bij de Olympische triathlon selectie voor een hoogte stage in Namibië. Een gave trainingskamp met een hoog niveau, een zeer goede periode om weer een stapje sterker te worden! Helaas kwam kort erna al de eerste onzekerheid, mijn eerste wedstrijd van het seizoen werd gecanceld vanwege het Corona virus.  Begin maart vertrok ik nog wel met een goede collega/vriend naar Girona voor de laatste stage van het voorjaar, maar dit hebben we na 4 dagen af moeten breken. Halsoverkop de Toyota weer volgeladen met het materiaal en in terug gereden naar Nederland. Buiten trainen was niet meer toegestaan in Spanje en dus had het geen meerwaarde meer om daar te zijn. Niet heel veel later was het duidelijk dat er een flinke streep door seizoen 2020 ging, geen WK’s, geen Paralympische Spelen. Geen #2020focus meer.

Gelukkig heb ik geen zwemtraining hoeven missen dankzij het zwembad van mijn trainer Guido Vroemen.
Foto: Pim Ras

Waarom doe ik dit eigenlijk? 
“omdat ik alles wil doen om drie keer goud te behalen op de Paralympische Spelen van Tokyo,  mijn #2020focus, mijn ‘Start your impossible”! 

Wat is ‘dit’? 
“Elke dag een betere versie van mijzelf maken. Dit houdt in heel hard en slim trainen, materiaal perfect hebben, het perfecte plan uitstippelen en afwerken. Alle randzaken die hier niet aan bijdragen los laten zodat alle energie gebruikt kan worden om het doel te behalen.”

“Maar dit is toch wel iets veranderd”.

‘Corona Tijdrit Competitie’ tegen mijn broer, het maximale uit elkaar halen en zo alsnog de perfect wedstrijdprikkel hebben.

Het aller belangrijkste nu om zelf samen met je omgeving gezond te blijven. In heel veel dingen betkend dit eigenlijk dat mijn leven niet enorm veranderd is, behalve dat het doel, de wedstrijden, er voorlopig niet meer is. Tokyo 2020 is Tokyo 2021 geworden en het is nog onzeker of er dit jaar wedstrijden zijn.  Blij dat ik ook echt kan genieten van het rijden op mijn handbike, zowel online op Zwift als buiten met verkennen van nieuwe routes. 

Aangezien ik wel heel graag een doel wil hebben, is het aanpassen en de plannen opnieuw maken. Ik vind het wel echt mooi om te zien hoeveel mensen en daarmee ook bedrijven in staat zijn dit te doen. Tuurlijk, ook ik had er even flink te balen in maar de nieuwe mogelijkheden die er gekomen zijn is dan de nieuwe uitdaging om deze te pakken. Om toch de wedstrijdprikkel nog te hebben werk ik samen met mijn broer de ‘Corona Tijdrit Competitie’ af. Eens in de twee weken werken wij vroeg in de ochtend een vast parkoers af. Mijn broer start 30 seconden achter mij. Hij wil mij in halen, ik doe er alles aan dat dit niet gebeurd. Heerlijk om zelfs een dag ervoor hier al helemaal mee bezig te zijn alsof het gewoon een World Cup wedstrijd is. Ik wil mij daarnaast verbeteren in het tijdrijden, nog beter pacen en het gemiddelde vermogen en daarmee snelheid, verder opschroeven. Handbiken en trainen in het algemeen, blijft genieten!

Verder hou ik mij bezig met het helpen van sponsoren en mensen die dicht bij mij staan. Ook kijken we voorzichting al met mijn begeleidingsteam naar het traject richting de Paralymische Spelen van 2021 ondanks veel onzekerheden. Maar de basis veranderd nooit: Richt je op de zaken waar je grip op hebt/ kunt hebben en dan zijn er veel mogelijkheden! 

Voor nu, sterkte in deze gekke tijd en kijk vooral naar de mogelijkheden in plaats van het blijven hangen in de onmogelijkheden! 

8 januari 2020

Nog 235 dagen om het perfecte plan af te werken voor het moment van de grote uitdaging: Strijden voor drie gouden medailles in vier dagen tijd. Blind staren op die drie dagen en zorgen dat alles perfect verloopt. Daar heb ik wel van geleerd dat dit een utopie is: pefect zal het namelijk nooit verlopen. Het is juist belangrijk om op de momenten dat het net anders loopt dan je zou willen, snel en goed te kunnen schakelen om het uiteindelijk toch tot een goede einde brengen. Dat heb ik, mede dankzij de Paralympische Spelen in Londen én Rio wel geleerd. 

Juist de voorbereiding is ook zo gaaf. Dag na dag jezelf verbeteren met de mensen om je heen. Nee, ik geniet echt niet van iedere training en gelukkig voel ik mij vaak goed en sterk, er zitten zeker ook waardeloze trainingen bij. Juist die zijn misschien minder waardeloos dan ik op dat moment denk. Het zet mij op scherp, zorgt er voor dat ik weer extra nadenk en waar nodig dingen aanpas. Nog een goede 33 weken te gaan tot het moment waar ik zo naar uit kijk. Maar ook kijk ik uit naar deze 33 weken, want het gaat bijzonder worden! 21 januari vertrek ik naar Namibië voor een trainingsstage op hoogte. Een eer dat Louis Delahaije, hoofdcoach van het de Olympisch triathlon selectie, mij vroeg of ik aan wilde sluiten bij hun trainingskamp op een zeer goede locatie, omringt door absolute topatleten. Ik kijk er naar uit omdat het weer een nieuwe locatie is en ook ben ik er van overtuigd dat ik hier weer een stapje sterker ga worden. 

5 maart is dan vervolgens de start van mijn wedstrijdseizoen met een triathlon op het circuit van Abu Dhabi. Het moment om mij officieel te kunnen kwalificeren voor de Paralympische race in Tokio op 30 augustus. Na deze race zal ik nogmaals op trainingsstage gaan in het mooie Spaanse Girona. Vanaf april komt het seizoen dan echt op gang, met enkele Nationale en Internationale wedstrijden om het eerste weekend van mei in actie te komen op het WK triathlon in het Italiaanse Milaan.  Een goede maand later, met tussendoor nog andere wedstrijden,  valt het startschot voor de Wereldkampioenschappen handbiken in het Belgische Oostende, inmiddels bekend terrein na diverse World Cup wedstrijden. Aansluitend een korte ‘reset’, even rust zonder fiets om vervolgens verder te bouwen voor het tweede deel van seizoen 2020! Beginnend in Livigno, waar we een huis gehuurd hebben in het Italiaanse plaatsje (tevens bekend terrein) om één maand op hoogte (+2000m) te leven en te mogen trainen in de prachtige bergen. Daarna zijn de laatste specifieke voorbereidingen om half augustus af te reizen naar Tokyo voor mijn derde Paralympische Spelen. 

Zeker een uitdagende ‘klus’. #2020focus, een traject waar ik al een hele tijd mee bezig ben met vooral als doel om telkens weer een stapje sterker, sneller en slimmer te worden. Een fantastisch begeleidingsteam om mij heen met onder andere als hoofdtrainer Guido Vroemen en krachttrainer Johan Versluijs.  Walter, Bart, Menno en Rob. Belangrijke mensen om het plan zo goed mogelijk te maken en ook zo goed mogelijk te laten verlopen. De geweldige groep privé sponsoren naast NOC*NSF en de bonden, ben ik trots dat we ook alles kunnen doen wat nodig is. Dit zal ook zeker nodig zijn, want drie keer maximaal presteren in vier dagen tijd, in zware omstandigheden is niet niks en geeft mij enorm veel motivatie om het maximale er uit te halen. Ik hoop dat ik jullie mee kan laten genieten in dit mooie traject. Niet vasthoudend aan ‘het perfecte’, wel alles geven voor het maximale! 

Op woensdagavond 18 december is Jetze uitgeroepen tot ‘Paralympisch sporter van het jaar’! Na een zeer succesvol seizoen, met onder andere het Werelduurrecord handbiken en drie Wereldtitels (triathlon & handbiken) mocht hij zijn tweede Jaap Eden prijs in ontvangst nemen. Samen met Diede de Groot (rolstoeltennis) en Jeroen Kampschreur (zitskieën) behoorde Jetze tot de genomineerde. De uitslag werd voor 50% door een vakjury bepaald, de andere 50% kwam vanuit de stemmen door de topsporters van TeamNL.
Dit jaar kon Jetze er wegens een trainingsstage in Spanje helaas niet bij zijn, zijn krachttrainer Johan Versluijs mocht de prijs tijdens de live uitzending in ontvangst nemen.

5 november 2019

“Doe maar even rustig, het werk is gedaan!” Seizoen 2019 is ten einde en ik zit er nog heel lekker in, voel me fit en nog gemotiveerd. Maar het is klaar, tijd om de focus even te verleggen met oog op een mooi en intensief 2020 seizoen! De grootste winst voor dit jaar was eigenlijk wel dat ik nog iets stabieler was dan andere jaren. Weinig ‘slechte’ dagen wat ik voor mij gevoel wel echt de danken heb aan mijn ‘baan avontuur’, waar ik een super goede basis heb kunnen leggen.  13 maart was voor mij het eerste belangrijke moment van het jaar, hoeveel rondes zou ik op de 250 meter indoor wielerbaan van Alkmaar (Het Sportpaleis) kunnen afleggen? Maar vooral de specifieke trainingen, de eindeloze rondjes op de meestal lege wielerbaan. Met het vaste verzet (geen versnellingen, geen remmen) bleef het maar doorgaan. De ene keer ging het beter dan de andere keer maar telkens waren het super goede trainingsprikkels. Leuker dan de soms saaie uren op de Tacx kijkend naar een schermpje. Ik hou van de snelheid. Daarover gesproken, de crossmotor staat tot september volgend jaar op slot. Hoe graag ik ook mijn hobby uit oefen op mijn KTM, beter niet, geen onnodige risico’s opzoeken. Keuzes. 

Na een kleine 57 minuten passeerde ik het huidige record van 42,165 kilometer op naam van Geert Schipper. Nog drie minuten alles geven in een zeer goed gevuld Sportpaleis en na precies 60 minuten had ik 44 kilometer en 749 meter gereden. Natuurlijk trots op het resultaat. Maar misschien nog wel veel meer trots op mijn team die er voor gezorgd heeft dat er zo veel aandacht voor was. De sponsoren die het allemaal mogelijk hebben gemaakt en al die mensen die voor een geweldige sfeer gezorgd hebben rondom de wielerbaan van Alkmaar! 

Het seizoen ging nu pas beginnen. Een aantal dagen herstellen van het avontuur op de wielerbaan om snel daarna met de triathlonbond naar Portugal te vertrekken voor een trainingsstage.  Vanaf april startte de Nationale en internationale wedstrijden wat zorgde voor het wedstrijdritme en dit verliep super! De maximale score bij de belangrijke Wereldbeker wedstrijden,  een zeer snel NK tijdrijden (43,6km/h) en leuke Nationale criterium mede voor de promotie van de sport. Een bijzondere week in Oostenrijk voor de Handbikebattle waar meer dan 100 ‘nieuwe handbikers’ de Kaunertaller Gletcherstrasse op reden, hier had ik een ondersteunende rol. De maand augustus verbleef ik samen met Martin van der Pol (wielrenner teamNL) in de bergen rondom Livigno. Een hoogtestage om ons maximaal voor ter bereiden op het laatste deel van het seizoen. 

1 september startte ik de WK triathlon in Lausanne. Een zeer selectief fietsparkoers welke ik al had verkend eerder in het jaar en een parkoers waar ik wel ‘vrolijk van werd’. Blij dat de vorm ook daar was zo kort op de hoogste stage. Van start tot finish had de concurentie geen kans en zo mocht ik mijn vierde Wereldtitel paratriathlon winnen! Twee weken later van start voor het WK handbiken in eigen land! Met de hoogste snelheid ooit, won ik de Wereldtitel tijdrijden, gemiddeld 44,4 km/h. Twee dagen later won ik de sprint van de kopgroep en behaalde ik mijn zesde WK titel handbiken! Mooi om ook nog te noemen: Martin behaalde met zilver (C5) zijn eerste WK podium, we hebben iets goed gedaan in Livigno 😉 Het was ook een gek WK omdat dit de eerste keer was dat mijn moeder niet meer langs de baan stond (Ons te vroeg moeten verlaten wegens de bekende, oneerlijke ziekte). Maar extra waardevol dat ze mijn vorig jaar in Italië wel als eerste over de streep zag gaan en deze herinnering koester ik!

Foto: Mathilde Dusol

Met een nieuwe parkoers record bij de Berlijn marathon en de eindwinst op Mallorca tijdens een 4-daagse etappe wedstrijd kwam het seizoen ten einde en is het tijd voor rust. 

Mede wegens het vele reizen besloten om deze vakantie lekker thuis te blijven. Heerlijk om lekker bezig te zijn met klusjes wat er normaal nooit van komt. En de fiets? Die raak ik heel weinig aan, maar als er dan toch een zonnetje doorkomt, kan ik het niet laten 😉 

Binnenkort een vooruitblik om mijn planning voor seizoen 2020! 

Fotostudio Enjoy – Ingrid van Heteren

Donderdag 1 augustus, 391 dagen tot de opening van de Paralympische spelen van Tokio, vertrok ik met mijn volgeladen Toyota Proace richting Livigno. 28 dagen samen met vriend en ‘fietscollega’ Martin van de Pol verder bouwen aan onze droom, het maximale uit onze sportcarriere halen. Martin raakte vijf jaar geleden bij een ongeluk tijdens een schaatsmarathon ernstig gewond. Hij kreeg een vlijmscherpe schaats in zijn knieholte, alle zenuwen in zijn knieholte zijn geraakt waar hij een blijvende beperking in zijn been aan overhield. Maar ondertussen, met een grote lading doorzettingsvermogen, passie en de wil om te presteren fietst hij alweer erg hard! In de C5 (op normale racefiets) probeerd hij zich net als ik te kwalificeren voor de Paralympische spelen van Tokio. 

Fotocredits: Fotostudio Enjoy

De eerste week werden we bijgestaan door sportdietist Rob van der Werf. Rob kan zelf ook zeer goed fietsen en hielp ons de puntes op de ‘i’ te zetten op het gebied van voeding. Iedere ochtend wegen, dichtheid van de urine meten om te kijken of we voldoende drinken, afgewogen eten op basis van ons gebruik en zo verder. We zijn hier op hoogtestage om een extra prikkel aan het lichaam te geven. Simpel gezegd; op hoogte is minder zuurstof. Je lichaam moet harder werken en gaat hierdoor ook effiecenter met het zuurstof om. Dit is dan weer zeer gunstig bij grote inspanningen op zeeniveau en het zorgt daarnaast ook dat je lichaam sterker wordt en dus ook meer arbeid aan kan. Kortom, alleen maar winst! Haha, dit is natuurlijk niet helemaal zo. Ieder lichaam reageert er anders op en daarnaast moet je de eerste dagen ook relatief rustig aan doen omdat je lichaam moet wennen aan de hoogte. Omdat ik al eerder op hoogtestage ben geweest weet ik dat het mij goed doet. Naast de fysieke prikkel is het ook gewoon heerlijk om een maand maar met één taak bezig te zijn: beter worden! Geen randzaken en puur de focus op trainen-eten-slapen. Persoonlijk vind ik de bergen altijd heerlijk, het prachtige uitzicht, de frisse lucht en de rust. En ja, zeker ook afzien als je weer een klim van ruim 15 kilometer op moet rijden. Maar dit draagt allemaal bij aan het doel: beter worden. 

Livigno is daarnaast ook nog eens een goede locatie wegens een mooi zwembad, sportschool en atletiekbaan. Natuurlijk essentieel voor de triathlon.  Het eerste weekend zijn Walter en Ingrid van Heteren overgekomen voor het maken van een minidocumontaire en foto’s. Super enthousiast wat ik hier al van gezien heb en de documentaire gaat in september online komen!  Een aantal van deze foto’s staan al op deze pagina zoals u kunt zien. 

Er staan nog hele mooie doelen voor het laatste deel van seizoen 2019. Allereerst het WK triathlon in het Zwitserse Lausanne op 1 september waar ik direct naartoe reis vanuit hier. Vervolgens op 7 september het NK handbiken in Amsterdam en tot slot van een zeer belangrijke periode: Het WK handbiken in eigen land! 13 en 15 september ga ik in Emmen van start voor de Wereldkampioennschappen paracycling. Hiervoor kan ik natuurlijk wel wat support gebruiken dus meer dan welkom! Het jaar sluit ik dan nog af met de handbike marathon van Berlijn (29 september), Tokio verkenning (begin oktober) en de Mallorca handbike challange (24-28 oktober). Een mooi motiverend programma nog dus, erg veel zin in! 

Het was een letterlijk stormachtige aanloop, ‘s morgens werd het wegens het weer (onweer, storm) onzeker of we in de avond wel konden gaat starten voor het NK tijdrijden in het Noord-Limburgse Well. Ondanks een uitgestelde start mocht ik dan iets voor 20 uur eindelijk van start voor een lange tijdrit van 30,3 kilometer. Tijdens de tijdrit haperde mijn vermogensmeter welke ik normaal enorm gebruik om de tijdrit goed in te delen en dus moest ik ‘flexibel’ zijn, op gevoel en dit ging super! Het ging eigenlijk gewoon verschrikkelijk hard. Met een gemiddelde van 43,6km/h (!) finishte ik binnen 42 minuten en al snel werd duidelijk dat dit ruim voldoende was voor de (overall) winst. Enorm blij mee en trots dat het progressie er nog steeds in zit!

Het einde van de winter is in zicht! Toch vind ik de winter zeker geen vervelende periode. De perfecte tijd om ‘de puzzel weer verder in elkaar te leggen’ Waar is nog ruimte voor verbetering en hoe gaan we dit zo goed mogelijk verbeteren? Gelukkig mocht ik ook twee keer de zon op zoeken op het Spaanse eiland Lanzarote en in het Portugese Rio Maior. Hier verbleef ik met het Nationale para-triathlon team en dit was allemaal super goed geregeld! Dank aan de NTB (coaches Bas en Jelmer) en de atleten voor deze goede trainingsstage wat zeker heeft bijgedragen aan een sterke basis voor seizoen 2019! 

vlnr: Koen de Leeuw, Geert Schipper, Maurits Morsink, Daniel de Knegt, Margret Iedema, Jelmer van Waveren, Matthijs Schakel, Jetze Plat, Bas de Bruin

 Natuurlijk ook de gave ‘kick-off’ met het Werelduurrecord handbiken (44,749km) maar ook met een ‘klopje’ van twee seconden bij een tijdrit op Lanzarote half februari, wat mij scherp houdt. Samen met mijn team hebben we weer mooie stappen kunnen zetten en ben ik erg gemotiveerd voor het komende seizoen waar kwalificitie voor Tokio 2020 centraal staat. 

Persoonlijk vindt ik het altijd een beetje nutteloos om te roepen dat ik  enorm veel progressie heb geboekt. Dit moet ik namelijk maar laten zien op de belangrijke wedstrijden dit jaar. Daarnaast is enorm veel progressie haast ook onmogelijk, zoveel jaren aan trainingen zorgen ervoor dat de stapjes telkens kleiner worden maar misschien juist daarom des te mooier. Ik heb zin in de klassieke opbouw van het seizoen. Eerst twee wedstrijden in Nederland, gevolgd door een internationale wedstrijd met daarna het eerste belangrijke deel van het seizoen. Dit zijn drie World Cup wedstrijden in Europa waarvan één triathlon en dus twee handbike wedstrijden. Tijdens het reizen voor deze wedstrijden zal ik tevens het WK parkoers voor de triathlon verkennen in het Zwitserse Lousanne. We gaan er wederom alles uithalen en hoop natuurljik ook op alle steun van u als volger! In de kalender kunt u uiteraard ook mijn hele wedstrijdschema voor 2019 zien. 

#2020FOCUS !  

Wanneer je in het voorseizoen een nieuwe PR wheelt (looponderdeel triathlon)
op de 5 kilometer in 10m31s.