Donderdag 1 augustus, 391 dagen tot de opening van de Paralympische spelen van Tokio, vertrok ik met mijn volgeladen Toyota Proace richting Livigno. 28 dagen samen met vriend en ‘fietscollega’ Martin van de Pol verder bouwen aan onze droom, het maximale uit onze sportcarriere halen. Martin raakte vijf jaar geleden bij een ongeluk tijdens een schaatsmarathon ernstig gewond. Hij kreeg een vlijmscherpe schaats in zijn knieholte, alle zenuwen in zijn knieholte zijn geraakt waar hij een blijvende beperking in zijn been aan overhield. Maar ondertussen, met een grote lading doorzettingsvermogen, passie en de wil om te presteren fietst hij alweer erg hard! In de C5 (op normale racefiets) probeerd hij zich net als ik te kwalificeren voor de Paralympische spelen van Tokio. 

Fotocredits: Fotostudio Enjoy

De eerste week werden we bijgestaan door sportdietist Rob van der Werf. Rob kan zelf ook zeer goed fietsen en hielp ons de puntes op de ‘i’ te zetten op het gebied van voeding. Iedere ochtend wegen, dichtheid van de urine meten om te kijken of we voldoende drinken, afgewogen eten op basis van ons gebruik en zo verder. We zijn hier op hoogtestage om een extra prikkel aan het lichaam te geven. Simpel gezegd; op hoogte is minder zuurstof. Je lichaam moet harder werken en gaat hierdoor ook effiecenter met het zuurstof om. Dit is dan weer zeer gunstig bij grote inspanningen op zeeniveau en het zorgt daarnaast ook dat je lichaam sterker wordt en dus ook meer arbeid aan kan. Kortom, alleen maar winst! Haha, dit is natuurlijk niet helemaal zo. Ieder lichaam reageert er anders op en daarnaast moet je de eerste dagen ook relatief rustig aan doen omdat je lichaam moet wennen aan de hoogte. Omdat ik al eerder op hoogtestage ben geweest weet ik dat het mij goed doet. Naast de fysieke prikkel is het ook gewoon heerlijk om een maand maar met één taak bezig te zijn: beter worden! Geen randzaken en puur de focus op trainen-eten-slapen. Persoonlijk vind ik de bergen altijd heerlijk, het prachtige uitzicht, de frisse lucht en de rust. En ja, zeker ook afzien als je weer een klim van ruim 15 kilometer op moet rijden. Maar dit draagt allemaal bij aan het doel: beter worden. 

Livigno is daarnaast ook nog eens een goede locatie wegens een mooi zwembad, sportschool en atletiekbaan. Natuurlijk essentieel voor de triathlon.  Het eerste weekend zijn Walter en Ingrid van Heteren overgekomen voor het maken van een minidocumontaire en foto’s. Super enthousiast wat ik hier al van gezien heb en de documentaire gaat in september online komen!  Een aantal van deze foto’s staan al op deze pagina zoals u kunt zien. 

Er staan nog hele mooie doelen voor het laatste deel van seizoen 2019. Allereerst het WK triathlon in het Zwitserse Lausanne op 1 september waar ik direct naartoe reis vanuit hier. Vervolgens op 7 september het NK handbiken in Amsterdam en tot slot van een zeer belangrijke periode: Het WK handbiken in eigen land! 13 en 15 september ga ik in Emmen van start voor de Wereldkampioennschappen paracycling. Hiervoor kan ik natuurlijk wel wat support gebruiken dus meer dan welkom! Het jaar sluit ik dan nog af met de handbike marathon van Berlijn (29 september), Tokio verkenning (begin oktober) en de Mallorca handbike challange (24-28 oktober). Een mooi motiverend programma nog dus, erg veel zin in! 

Het was een letterlijk stormachtige aanloop, ‘s morgens werd het wegens het weer (onweer, storm) onzeker of we in de avond wel konden gaat starten voor het NK tijdrijden in het Noord-Limburgse Well. Ondanks een uitgestelde start mocht ik dan iets voor 20 uur eindelijk van start voor een lange tijdrit van 30,3 kilometer. Tijdens de tijdrit haperde mijn vermogensmeter welke ik normaal enorm gebruik om de tijdrit goed in te delen en dus moest ik ‘flexibel’ zijn, op gevoel en dit ging super! Het ging eigenlijk gewoon verschrikkelijk hard. Met een gemiddelde van 43,6km/h (!) finishte ik binnen 42 minuten en al snel werd duidelijk dat dit ruim voldoende was voor de (overall) winst. Enorm blij mee en trots dat het progressie er nog steeds in zit!

Het einde van de winter is in zicht! Toch vind ik de winter zeker geen vervelende periode. De perfecte tijd om ‘de puzzel weer verder in elkaar te leggen’ Waar is nog ruimte voor verbetering en hoe gaan we dit zo goed mogelijk verbeteren? Gelukkig mocht ik ook twee keer de zon op zoeken op het Spaanse eiland Lanzarote en in het Portugese Rio Maior. Hier verbleef ik met het Nationale para-triathlon team en dit was allemaal super goed geregeld! Dank aan de NTB (coaches Bas en Jelmer) en de atleten voor deze goede trainingsstage wat zeker heeft bijgedragen aan een sterke basis voor seizoen 2019! 

vlnr: Koen de Leeuw, Geert Schipper, Maurits Morsink, Daniel de Knegt, Margret Iedema, Jelmer van Waveren, Matthijs Schakel, Jetze Plat, Bas de Bruin

 Natuurlijk ook de gave ‘kick-off’ met het Werelduurrecord handbiken (44,749km) maar ook met een ‘klopje’ van twee seconden bij een tijdrit op Lanzarote half februari, wat mij scherp houdt. Samen met mijn team hebben we weer mooie stappen kunnen zetten en ben ik erg gemotiveerd voor het komende seizoen waar kwalificitie voor Tokio 2020 centraal staat. 

Persoonlijk vindt ik het altijd een beetje nutteloos om te roepen dat ik  enorm veel progressie heb geboekt. Dit moet ik namelijk maar laten zien op de belangrijke wedstrijden dit jaar. Daarnaast is enorm veel progressie haast ook onmogelijk, zoveel jaren aan trainingen zorgen ervoor dat de stapjes telkens kleiner worden maar misschien juist daarom des te mooier. Ik heb zin in de klassieke opbouw van het seizoen. Eerst twee wedstrijden in Nederland, gevolgd door een internationale wedstrijd met daarna het eerste belangrijke deel van het seizoen. Dit zijn drie World Cup wedstrijden in Europa waarvan één triathlon en dus twee handbike wedstrijden. Tijdens het reizen voor deze wedstrijden zal ik tevens het WK parkoers voor de triathlon verkennen in het Zwitserse Lousanne. We gaan er wederom alles uithalen en hoop natuurljik ook op alle steun van u als volger! In de kalender kunt u uiteraard ook mijn hele wedstrijdschema voor 2019 zien. 

#2020FOCUS !  

Wanneer je in het voorseizoen een nieuwe PR wheelt (looponderdeel triathlon)
op de 5 kilometer in 10m31s.

Een tunnel van geluid, zelden zoiets gaafs meegemaakt. De laatste keer was misschien tijdens de Ironman van Hawaï, waar ik compleet kapot Palani Road op ‘kroop’ onder heel veel enthousiast schreeuwende mensen. Nu was dit niet anders, behalve dat ik met een snelheid van bijna 45 kilometer per uur voorbij raasde, op de 250 meter lange houten wielerbaan van Alkmaar. Bizar hoeveel ik ondanks te pijn genoten hebt. Enorm trots op al die mensen om mij heen die dit mede mogelijk gemaakt hebben. 

Het plan begon ergens halverewege vorig jaar. Ik wilde mensen heel graag meenemen in mijn ‘reis naar Tokio’. Het is nog steeds zo dat Paralymische sporten weinig aandacht krijgen. Misschien soms ook wel terecht, maar vaak ook niet. Ik ken zoveel Paralympische topsporters die dag in dag uit alles doen voor hun maximale prestaties. De verhalen achter deze personen maken het extra speciaal en het lijkt mij gaaf dat dit steeds vaker het nieuws gaat halen. Nadat Esther Vergeer gestopt is, heeft geen enkele paralympsiche topsporter dit kunnen ‘oppakken’ terwijl er genoeg zijn die dit wel willen. Maar misschien is het ook niet meer de tijd voor één absolute ambassadeur, er zijn er veel meer die dit kunnen en hopelijk krijgen we dit ook voor elkaar. Ik draag hier graag mijn steentje aan bij. Natuurlijk, dit komt ook ten goede voor mij als persoon, maar zeker ook voor de handbike/ triathlon sport en uiteindleijk voor de  paralympsiche sport algemeen. 

Fotostudio Enjoy / Ingrid van Heteren

Terug naar 13 maart. Het event dat ontstaan is om het ‘vuurtje aan te steken’ en mensen mee te nemen in de komende anderhalf jaar in aanloop naar de Paralympische Spelen in Tokio. Het uurrecord kwam al snel te sprake. Het heeft iets magisch vind ik. Bij de profwielrenners zie je het de laatste tijd ook veel voorbij komen, waar het record nu om naam van Sir Bradley Wiggens staat, 54,526 kilometer in één uur. Bij het handbiken is dit veel minder het geval, al leeft het hier ook zeker. Twee jaar geleden zette na een lange stilte de Zwitser Heinz Frei het op zijn naam, één jaar geleden reed langenoot Geert Schipper dit uit de boeken en zette het op 42,175 kilometer.  Samen met Guido Vroemen waren wij het van overtuigd dat dit harder moest kunnen. In dit geval was één en één ook twee: goede promotie voor de sport met een kick off richting Tokio en voor mij een mooie uitdaging om in de winter maximaal te werken aan de progressie, wat ik ook nodig ga hebben voor het nieuwe wedstrijd seizoen. 

Fotostudio Enjoy / Ingrid van Heteren

De voorbereidingen verliepen goed, geweldige medewerking van het Sportpaleis Alkmaar die meteen erg enthousiast waren over het idee waren en ik zo genoeg uren mocht maken om te trainen. We hebben gekozen voor Alkmaar omdat we het in eigen land wilde houden om het zo ook mogelijk te maken voor mensen om te komen kijken. Speciaal voor mijn aanval bouwde mijn sponsor Wolturnus een compleet nieuwe handbike. Helemaal gemaakt als baanfiets, zonder versnellingen en remmen. Frank Jol heeft er vervoglens voor gezorgd dat mijn beensteunen optimaal werden zodat ik hier geen kracht zou verliezen, zeer dankbaar ook met zijn topsport mentaliteit om producten perfect te krijgen!Daarnaast nog een geheel om maat gemaakt snelpak van Bioracer en de supersnelle tubes (banden) van Dugast om de snelst geteste 2-Spoke wielen van het bedrijf M5/ Bram Moens. Erg gaaf om met zoveel topmerken te mogen werken voor het beste resultaat. 

Na veel drukke weken met hele mooie ontwikkelingen lag ik woensdag 13 maart om 9 uur onderuit gezakt op de bank met een Netflix serie. Vandaag had ik maar 1 taak: 1 uur zoveel mogelijk kilometer afleggen met mijn handbike. Simpel maar enorm zwaar & intens. Dat ik lekker op de bank kon liggen is ook weer dankzij een enorm belangrijke groep mensen om mij heen. Bart van Schijndel, Walter Schellingerhout (met zijn familie) en Mike van der Laarse (met zijn team van het Mike Multi Foundation) waren al vroeg bezig om alles klaar te maken voor een bijzondere middag waar enorm veel toeschouwers en pers op af zou gaan komen.  De aankleding van het gebouw werd geheel verzorgd door het Mike Multi Foundation met doeken aan de boarding, banners en meer. 

Om 14:00 uur kwam ik aan, mijn handbike naar binnen, spullen naar de kleedkamer, een aantal interviews  en vanaf 15:00 ‘teruggetrokken’ in de kleedkamer. Tijd voor focus op dat ene uur. Om 15:30 uur mocht ik samen met speaker Jan van der Meulen de mensen welkom heten. Direct daarna mijn warming-up, snel nogmaals naar de WC en om 16:00 uur ging ik van start. 26,5 seconden had ik nodig voor de eerste ronde om mijn 53×14 verzet op gang te brengen om daarna meteen twee rondes onder de 19 seconden te rijden. Te hard en dus zaak om in het juiste ritme te komen om een uur lang goed in te delen. Dit ging goed, heel goed. De eerste 20 minuten voelde vrij gemakkelijk en dat was precies de bedoeling. Al deze rondes reed zo tussen de 19,8 en 20,1 seconden. 

Na dertig minuten ging het eigenlijk pas echt beginnen. De rondetijden kwam minder makkelijk en ik zakte ook iets terug tot rondjes van maximaal 20,4 seconden. Het werd steeds meer werken maar de tunnel van geluid was geweldig. In het uur heb ik behalve de zwarte lijn en zo nu en dan Guido met het rondebord niks gezien. Specifiek horen deed ik ook niet, maar het overweldigende geluid hielp mij zeker. 45 minuten gehad, ik lag ruim op schema om het huidige record te verbreken maar de  focus moest maximaal blijven. De pijn in de schouders werd steeds heftiger maar ik kon langzaam gaan aftellen, nog 15 heftige minuten! Rondje 20,4, nog een rondje 20,4, rondje 20,5. Het schreeuwde in mijn hoofd, “het moest harder!!!” Rondje 20,1, rondje 20,3, een schreeuwde Guido langs de baan, finale, gooooo!!! Nét voor het voltooien van 179 rondes werd ik ‘afgeschoten’. De zestig minuten zaten erop, klaar! Wow, wat was ik daar blij mee, dat ik de druk van de pedalen mocht halen voelde heerlijk. Toen pas zag ik het eigenelijk wat een enorme hoeveelheid mensen er waren! Zo bijzonder. 44 kilometer en 749 meter, het nieuwe Werelduurrecord! Trainer Guido Vroemen was de eerste die mij kon omhelsen, wat hebben wij al veel gave dingen met elkaar kunnen bereiken en wat ben ik hem enorm dankbaar! Daarna ging het snel, heel veel pers, foto’s en vragen. Het ging goed, totdag ik ineens enorm duizelig en misselijk werd, heel even van de fiets af. Een goed verzorgde Guido herkende het snel en hielp mij. Zo duizelig. Even liggen, heel even liggen op het koude beton van de wielerbaan. Ik vond het niet fijn, heb niet graag dat mensen mij zo zien maar ik kon niet anders. Vervolgens snel naar de kleedkamer, even bij mijn positieve komen en kort beseffen wat er gebeurd is. Daarna terug naar de wielerbaan waar zo bizar veel mensen op mij stonden te wachten. Het bord met de gereden afstand was ondertussen klaar en hiermee mocht ik samen met de Nederlandse Loterij en Fonds Gehandicaptensport op de foto. Mede dankzij deze partijen was het mogelijk om dit event te organiseren, trots op alle ondersteuning! 

Foto: Mathilde Dusol

De twee dagen die volgende was ook een positieve drukte. Zo enorm veel media die ons event hebben opgepakt en ik denk en hoop dat dit enorm mooie reclame is voor de paralympische sport. Dag in dag uit werken we hard om het maximale eruit te halen. Ik mag mij steeds meer volledig op de trainingen richten en mijn team help mij hierin en alles eromheen. Ik ben er van overtuigd dat het ons gelukt is het ‘vuurtje aan te steken’. Nog 523 dagen tot de Paralympische Spelen in Tokio. Ondertussen verblijf ik alweer in Portugal waar ik samen met de Nationale triathlon selectie op trainingskamp ben. Gewoon hard werken is niet voldoende. Hard, slim en samen werken zorgt voor het maximale resultaat, en alleen dit is goed genoeg! Een aantal namen hierboven genoemd, wat er eigenlijk nog veel meer moeten zijn maar met 1400 worden moet ik echt afronden: Bedankt! 

Langeraar | Een goedgevulde en mooi aangeklede Altior-kantine was het toneel waar alweer voor de tiende keer de sportprijzen van de Gemeente Nieuwkoop werden verdeeld. De organisatie maakte er in samenwerking met het publiek en de hoofdrolspelers een schitterende avond van en eenieder kan terugkijken op een zeer geslaagde editie van de Sportverkiezing Nieuwkoop.

Na de uitreiking van de sportorganisatie, sportvrijwilliger en sporttalent van het jaar, werd de avond werd afgesloten met de categorieën Sportvrouw en Sportman van het jaar. Hierbij eerst de dames aan de beurt waren. Schaatssters Melissa Wijfje en Annouk de Rijk – van der Weijden en crosser Dagmar Smid behoren tot de genomineerden. Voor Annouk was dit podium inmiddels bekend terrein en ook in haar laatste jaar als actieve topsportster wist ze dit eremetaal te veroveren. Van der Weijden werd beloond om haar indrukwekkende finale in de schaatssport en uit handen van Wilfred Geerlof van hoofdsponor Zoetemelk Media Services, kreeg zij voor de laatste keer in haar imposante loopbaan de trofee uitgereikt.
Jens Toornstra, schaatser Wessel Ubink en handbike en wereldkampioen paratriatlon Jetze Plat gingen uitmaken wie er met de laatste te vergeven trofee naar huis zou gaan. Wederom viel een unaniem juryrapport de winnaar ten deel toen André van der Voort de naam Jetze Plat uit de envelop trok. De winnaar werd hierna nog even extra in het zonnetje gezet vanwege zijn werelduurrecord dat hij twee dagen eerder in Alkmaar had veroverd. De reportage, gemaakt door vrijwilligers van 0172SPORT, werd getoond op het grote scherm en een daverend applaus voor de laatste winnaar sloot de avond op gepaste wijze af.

De organisatie van dit evenement, bestaande uit voorzitter Marianne Hebbink, André van der Voort, John Kwakkenbos, Leo Turkenburg, Maarten van der Pijl, Theo Leliveld en uiteraard grondlegger Adrie van Lith verdienden een grote pluim en kunnen terugkijken op een zeer geslaagde editie. Er is iets neergezet waar deze gemeente heel trots op mag zijn. Het is dan ook niet meer dan terecht hen allemaal even te noemen.
De editie van 2019 zal in de organisatorische handen komen te liggen van 0172SPORT ondersteund door hopelijk zoveel mogelijk mensen van de huidige organisatie. Zij hebben aangetoond dat De Sportverkiezing Nieuwkoop bij hen in goede handen is!

25 november werd de shortlist bekendgemaakt waar uiteindelijk 3 atleten een nominatie zouden krijgen voor het NOC*NSF sportgala. Diede de Groot, Jeroen Kampschreur, Bibian Mentel, het Nederlandse team para dressuur en het Nederlandse damesteam rolstoelbasketbal stonden met Jetze op de shortlist.
De drie nominaties, bepaald door de vakjury, werden uiteindelijk gegeven aan Bibian, Diede en het Nederlandse basketbalteam. Ondanks drie Wereldtitels behoord Jetze niet tot de laatste drie en ook Jeroen Kampschreur met historisch Paralympisch goud viel af. Positieve van alles is dat de Nederlandse Paralympische sporters het goed doen op internationaal niveau!

Jetze werd in 2017 nog uitgeroepen tot Paralympisch sporter van het jaar.

Jetze is zaterdag 17 november op sportcentrum Papendal uitroepen tot Sportman van het jaar 2018 bij de Nederlandse Triathlonbond. Vorig jaar werd Jetze als eerste Paralympische atleet ooit genomineerd voor de titel ‘Sportman’ bij de Nederlandse triathlonbond, ook toen won hij deze onderscheiding.

Belangrijkste triathlon resultaten voor seizoen 2018 zijn de Wereldtitel in het Australische Gold Coast, de Nationale titel in Rotterdam en twee overwinningen in de WTS serie (Yokohama en Iseo). Ook dit seizoen werd Jetze door geen enkele tegenstander verslagen in de triathlon.

Door een val met mijn crossmotor tijdens de rustperiode, begon mijn seizoen met een valse start. Een breukje in de pols, scaphoid fractuur. Maximaal herstel was belangrijk en dus kon ik pas begin januari de trainigen weer echt oppaken. De blessure is overigens gelukkig 100% genezen, blij met het snelle en goede herstel! Voordeel van dit was misschien wel dat ik gemotiveerder dan ooit was om alsnog in goede vorm te komen voor het wedstrijd seizoen. Veel uren maken, krachttraining, testen en nog veel meer zorgde voor een snelle vooruitgang van de conditie en vorm. Ondanks deze periode lukte het ook nog Continue reading Alles gewonnen. Maar het belangrijkste verloren.