De tijdrit: Wat een super bijzondere dag was dit! Ja ik zou het ‘wel even doen’, regerend wereldkampioen en daarna geen tijdrit meer verloren. Maar het gaat om topsport, waarbij ik keer op keer het uiterste van het lichaam, materiaal én omgeving vraag.

 

Maar ik voelde mij goed. Al vijf weken was ik mij in Italië aan het voorbereiden op dit WK. Op een ontspannen manier, maar hard en goed getraind. Mooi om weer samen met Team NL te zijn van de KNWU. Goede sfeer in de ploeg, we waren/zijn er klaar voor! Het beloofde een warme dag te worden maar hier waren we goed op voorbereid met een hitte protocol. De weersvoorspellingen gaven aan dat er een hele kleine kans was op wat spetters regen om 17:00 uur.

 

Nou die regen kwam er. Heel kort voor mijn start (15:52h) sloeg het weer totaal om, harde wind, regen en onweer zorgde ook dat de temperatuur meteen een paar graden afkoelde. Compleet andere omstandigheden dan verwacht wat zeker wat aanpassing vroeg van de atleten. Maar ik hield me rustig, wist wat ik moest doen en besefte ook dat ieder klein stuurfoutje nu heel hard afgestraft zou worden. Het Italiaanse asfalt veranderde namelijk direct in een spiegelgladde ‘ijsbaan’. Maar op de rechte stukken ging het hard, heel hard. Over het glooiende parkoers maakt ik, in tegenstelling tot een aantal zeer sterkte concurrenten, geen fouten. Met een gemiddelde van 42,2km/h kwam ik over de streep en omdat ik de laatst startende was, was de uitslag snel bekend: WERELDKAMPIOEN!!!

 

Twee dagen later stond de wegwedstrijd op het programma. Bijna een gelijkwaardig startveld als bij de tijdrit (Een aantal extra die geen startplek voor de tijdrit hadden) en compleet andere weersomstandigheden: warm onder een brandende zon. Dat de vorm goed was was helder, vooral ‘gewoon’ doen wat ik moest doen. Het heuvelig achtige parkoers zorgde voor een enorm slijtage slag wat voor mij uiteindelijk alleen maar gunstig was. Ik werkte ook hard om er een zware wedstrijd van te maken en dit betaalde zich uit! Na een sterke demarrage kwam ik samen met de Poolse Rafal Wilk voorop te rijden en we gingen samen sprinten voor de overwinning welke ik won! Bizar, titelprolongatie op zowel de tijdrit als de wegwedstrijd. Ik kan nu alleen zeggen dat ik enorm dankbaar ben dat het harde werken wordt beloond en dankbaar voor alle mensen die hieraan bijgedragen hebben!

Support? Hoe belangrijk is het hebben van support om je heen eigenlijk?  Net een stapel mails weggewerkt, in de verte een prijzenkast welke mooi gevuld is en op mijn bureau een foto van mijn familie met ouders, broer en zussen. Wat was ik geweest zonder hulp van mensen om mij heen? Hoever was u gekomen zonder hulp? Uiteindelijk heeft iedereen hulp nodig. Of het nu met dagelijkse dingen is,  het opstellen van een optimaal trainingsprogramma of om binnen te komen bij (grote) sponsoren die je weer een stapje verder kunnen helpen. Natuurlijk, er kunnen nog veel dingen beter in dit land, maar slecht hebben we het zeker niet.  Er zijn veel hulpmiddelen beschikbaar en er zijn veel kansen welke benut kunnen worden.

 

Een van de eerste kansen voor mij was toen ik vijf jaar oud was en mijn eerste handbike kreeg. Ik kreeg de kans om mijn eigen wereld te verbreden en mijn vrijheid enorm te vergroten. Mijn armen waren toen zeker niet sterk genoeg om helemaal alleen te kunnen fietsen, maar ik de kans was er om mijn armen sterker te maken en zo mijn wereld te vergroten. Doordat ik heel veel gebruik maakte van mijn handbike, kreeg ik uiteindelijk in 2009 de mogelijkheid om op de Wereldkampioenschappen handbiken in Italië te starten. Niet sterk en slim genoeg om ook maar in de buurt van een top-10 plaats te komen. Wel een kans om het mee te maken, te leren en verder vooruit te kijken..

 

Hoe mooi is het om elkaar te helpen waar kan? Als topsporter moet ik soms uit mijn ‘cocon’ stappen/rollen en mij beseffen dat de rol als topsporter meer is dan maximale wedstrijd resultaten behalen. Als paralympische topsporter is het belangrijk om zowel valide als invalide mensen te laten zien wat er mogelijkheid is. Ja, dit hangt zeker af van je handicap, maar het gaat vooral om het maximale uit het leven te halen. Te kunnen genieten, met sport als een heel belangrijk onderdeel hiervan. Tot op de dag van vandaag ben ik mijn ouders, familie en mijn begeleidingsteam enorm dankbaar voor de support die ze mij gegeven hebben. Uiteindelijk is het dan aan de persoon zelf om het maximaal te benutten en dit probeer ik dan ook iedere dag.  Dus, wees dankbaar voor de hulp die je krijgt en help andere waar je kunt, dat maakt het leven net weer iets mooier!

Op zaterdag 30 juni stond er een belangrijke WPE triathlon wedstrijd op het programma. Belangrijk om punten te halen voor de Wereldranglijst met oog op het WK later dit jaar en natuurlijk de Paralympische Spelen van Tokio.

 

In zeer warme omstandigheden gingen we om 17:00 uur van start met zware zwemomstandigheden. Flinke golven die van alle kanten kwamen, lastig om ritme te vinden en zo kwam mijn ‘waterpolsslag’ van vroeger nog wel goed van pas.. Een voor mij dramatische zwemtijd van 11 minuten, maar gelukkig had alle concurrentie hier ook last van en wist ik dus alsnog een voorsprong te pakken. Het fietsonderdeel ging goed. De progressie die ik ook dit jaar weer op de fiets heb kunnen maken was voelbaar, veel vermogen en ondanks de vele U-bochten een gemiddelde van ruim 40 km/h over 20 kilometer. Het looponderdeel in de racerolstoel was zeer technisch door het mooie centrum van Iseo. Echter had ik met zwemmen en fietsen al zo’n gat geslagen met de concurrentie dat finishen het belangrijkste was en de punten weer op te kunnen schrijven. Dit lukte, ik kwam ruim binnen het uur over de finish en uiteraard super tevreden over de race!

 

Nu volgt een lang trainingsblok in Italië om vervolgens op 2 (tijdrit) en 4 (wegrit) augustus aan de start te staan voor de Wereldkampioenschappen handigen in het Italiaanse Maniago!

Op mijn veertiende had ik al mijn eerste bijbaantje. Op zaterdag ochtend en in de vakanties werkte ik bij een technisch bedrijf waar veel verschillende klusjes deed. Leren werken en geld verdienen om leuke dingen te kunnen doen. Erg blij dat ik dit goed geleerd heb en dat ik al vroeg wist dat geld niet komt ‘aanwaaien’. Omdat mijn benen natuurlijk niet 100% zijn, waren sommige dingen natuurlijk wat lastiger. Maar gelukkig werd er gekeken naar mogelijkheden en kon ik met mijn eigen maniertjes meer dan prima functioneren in het bedrijf. Hierdoor leerde ik ook snel. Zo hadden we een mooi rolbare tafel gemaakt, waar ik weer andere dingen op kon lassen, zittend op een kruk. Op zaterdag morgen half zeven met mijn handbike naar het werk tot ergens in de middag. Een super mooie tijd!

Nadat ik mijn opleiding fijnmechanische techniek afrondde, wat ik ondertussen al combineerde met topsport, ging ik parttime aan het werk. Ik kreeg een prachtige kans bij een gespecialiseerd bedrijf in op maat gemaakte handbikes en rolstoelen: Double Performance. Hier voelde ik mij enorm thuis en ook hier heb ik veel mogen leren. Heel veel verschillend materiaal in mijn handen gehad wat mij ook hielp in mijn topsportcarriere. Weten wat er is en weten wat er kan. Maar na 2012 besloot ik goed overleg toch alles op de sport te zetten.

 

Ik had ondertussen een top 3 plaats behaald bij een World Cup wedstrijd handbiken. Dit geeft recht op een A-status van NOC*NSF.  Dit betekende ook een kans op een stipendium wat eigenlijk een salaris inhoud (minimumloon). Een jaar of twee heb ik de sport nog gecombineerd met parttime werken. Omdat ik graag dingen echt goed doe, heb ik uiteindelijk besloten om voor één ding te kiezen: De topsport.  Ik wilde de beste en snelste handbiker ter wereld worden.

 

Uiteraard gaat dit allemaal niet vanzelf. Heel veel uren fysieke training, mentale ontwikkeling, materiaal perfectioneren en nog heel veel meer. Dit heb ik in 2013 uiteindelijk ondergebracht ons een ‘eenmanszaak’ bij de Kamer van Koophandel. Het belang van sponsoren heb ik gelukkig al vroeg ingezien en ondertussen heb ik dus een behoorlijk netwerk opgebouwd. De A-status van NOC*NSF is fantastisch en geeft veel mogelijkheden. Echter is het niet voldoende om echt alles goed te kunnen regelen en hiervoor zijn extra privé sponsoren van essentieel belang. Daarnaast is het zo dat je 2-4 momenten per jaar heb om top 3 van de wereld te finishen (tijdens bijvoorbeeld een World Cup of Wereldkampioenschap). Als je dit een jaar lang niet lukt, raak je de status weer kwijt en moet je alles weer zelf voor elkaar krijgen.  Extra belangrijk dus, om naast de A-status, zelf alles goed op orde te hebben.

 

Gelukkig zie ik ook steeds beter in hoe bijzonder het is dat ik hiervan kan en mag leven. Topsport, mijn eigenlijk mijn hobby/passie mijn werk gemaakt is heel bijzonder. Ik ga heel hard en slim werken richting Tokio 2020. Zeker ook proberen te genieten en wetende dat het niet aan komt waaien!

Toen ik eind december te horen kreeg dat ik genomineerd was voor de ‘Laureus Award’, was ik natuurlijk enorm vereerd. Nu hoor ik u denken, Laureus Award, wat is dit precies? In Nederland is Laureus helemaal niet zo bekend. De foundation en academy zet zich in om sport over de hele wereld sport mogelijk te maken en daarnaast organiseren ze één keer per jaar een gala met grote sportprijzen. De ‘Laureus World Sports Awards’ zijn prestigieuze sportprijzen, die jaarlijks worden uitgereikt aan de grootste sportmannen en – vrouwen ter wereld. Hier zitten winnaars bij zoals Usain Bolt, Serena Williams en als enige Nederlandse ooit; Esther Vergeer.

 

Een enorme eer dus, na een bijzonder jaar in 2017, om hiervoor genomineerd te worden! Samen met mijn zusje vlogen we naar Monaco. Alles op en top geregeld, van luxe vlucht tot een fantastisch hotel. De avond van het gala was eveneens groots. Een geweldige show, ontmoetingen met onder andere Roger Federer en Fabian Cancellara en veel mooie winnaars. Helaas voor mij, ging de prijs voor ‘sportsperson of the year with a disability’ naar de Zwitserse Marcel Hug. Een groot atleet (marathon rolstoel atleet) en absoluut verdiend! Uiteraard ging de avond voornamelijk over de sportprijzen maar ook werden er zeer bijzondere verhalen verteld wat Laureus wereldwijd doet. Zeer inspirerende verhalen van de straatjongens in Dublin tot aan zeer arme gebieden in Zuid-Afrika. Mooi wat sport kan doen, al is het soms maar tijdelijke blijdschap, het help soms om even alles te vergeten en gewoon plezier te maken!

 

Dat we het in Nederland in de internationale (paralympische)  sportwereld goed doen blijkt maar weer dat naast mij ook Bibian Mentel genomineerd was. Een vrouw waar ik alleen maar enorm veel respect voor kan hebben en heel tof om dit met elkaar mee te maken!

 

Uiteindelijk ook heerlijk weer terug te gaan, te doen wat je het liefste doet en dat is toch voornamelijk het trainen en mogen werken voor de gestelde doelen. Voor mij staat het volgende seizoen alweer op het punt van beginnen. Na een breukje in mijn pols afgelopen winter gaan de trainingen ondertussen weer erg goed en kijk ik uit naar de komende wedstrijden. Naast de wedstrijden zal ik nog diverse handbike-clinics geven, presentaties geven bij scholen/bedrijven en andere projecten. Mooi om doormiddel van mijn topsportleven steeds meer mensen in aanraking te brengen met de mogelijkheden van sport voor iemand met een lichamelijke en/of verstandelijke beperking.  Daarnaast komen de warmere temperaturen er weer aan en dan is het natuurlijk extra lekker om buiten te zijn én te handbiken! Of het nu naar de supermarkt, een ronde toeren of over onverharde wegen is: Geniet!

Een rit van 25 kilometer tegen de klok in het Limburgse Well. Een parkoers door een mooi gebied, geheel vlak en inclusief twee bijna letterlijk krappe, stilstaande 180 graden bochten. Maar een mooie parkoers en natuurlijk extra motivatie omdat er gisteravond een titel te winnen was voor het rood-wit-blauw. Op tijd vertrokken om het parkoers nog even met de fiets te verkennen, rustig gegeten en alles klaar gemaakt voor de start: 19:42 uur mocht ik los! Hard gestart maar uiteindelijk goed kunnen opvangen en met een gemiddelde van 42,7km/h kwam ik over de finish! Nog even wachten tot iedereen over de streep was om te weten wat het waard zou zijn. Tijdens het uitfietsen kreeg ik te horen dat niemand in de buurt was gekomen en dat ik mijn 8e Nederlandse titel (3x TT, 5x RR) had gewonnen!

 

Super blij om telkens weer progressie te boeken, het gaat harder en harder en mooi om het handbike-niveau steeds wat hoger te leggen!

 

Komende zaterdag nog een mooie trainingswedstrijd in Oud-Gastel (triathlon). Vervolgens vertrek ik dinsdag voor 7 (!) weken naar Italië voor wedstrijden en een trainingskamp. Enorm dankbaar aan zoveel mensen die dit allemaal mogelijk maken, trots ook dat ik hier tegenover goede resultaten kan neerzetten!